دوشنبه 4 ارديبهشت 1391-19:30

لزوم بومی گرایی در انتصابات/قحط الرجال که نیست!

 آیا در شهرستان های با جمعیت بیش از یکصد و پنجاه هزار نفر برای ریاست یک اداره با 7 یا 8 نیرو هیچ شخص شایسته ای پیدا نمی شود که از چند شهرستان آن طرف تر مدیر می فرستند؟!/آیا به کارگیری سرپرستان با مدت زمان طولانی در برخی دستگاه های حساس خود زیر پا گذاشتن قانون نیست؟!


 مازندنومه،بابک شمس ناتری: یکی از مسایلی که باید از سوی استانداری مازندران در جلسات شورای اداری استان و یا نشست های مختلف به مدیران کل دستگاه های اجرایی گوشزد شود، توجه به خواسته های بحق مردم در شهرستان های استان است.

 از روزهای آغازین پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی همواره امام راحل و سال های بعد مقام معظم رهبری با تاکیدات خود توجه به خواسته های مردم و رعایت انصاف و عدالت در مسایل و مباحث جاری کشور را به مسوولین توصیه کردند و این توصیه ها نباید در دیدگاه مدیرانی که در نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران امانتدار مسوولیت ها و جایگاه هایی هستند با تاریخ مصرف زمانی خاص دیده شود.

 یکی از مسایلی که متاسفانه مورد گلایه مردم در نقاط مختلف استان مازندران است و غرب استان نیز بیش از پیش از آن رنج می برد انتصابات احساسی و گاهی بدون مشورت سرپرستان و مدیران است که باز نیز باید با تکیه بر واژه تاسف این مطلب را بنویسم که اغلب مدیران در استان از 2 یا 3 شهر خاص انتصاب می شوند و برخی از دستگاه های اجرایی غرب استان نیز به عنوان دوره های کارآموزی برای این عزیزان دیده می شود.

 البته تاکید بر غربی و شرقی، تا حصول نتایج مطالبه به حق مردم در خصوص تشکیل استان غربی خیلی کمک کننده نیست و شاید در مقطع زمانی کنونی که استان مازندران نیاز به یک وحدت و انسجام دارد کمی هم خدشه وارد نماید اما آنچه که قابل تامل و تفکر است دغدغه ای است که مردم در اغلب شهرستان های مازندران دارند.

 این سئوال ایجاد می شود در دولتی که عدالت محوری شعار آن است چرا برخی مدیران کل در مازندران با عملکرد شتابزده خود مردم را نسبت به دولت و نظام بدبین می کنند؟

 آیا در شهرستان های با جمعیت بیش از یکصد و پنجاه هزار نفر برای ریاست یک اداره با 7 یا 8 نیرو هیچ شخص شایسته ای پیدا نمی شود که از چند شهرستان آن طرف تر مدیر می فرستند؟!

و آیا به کارگیری سرپرستان با مدت زمان طولانی در برخی دستگاه های حساس خود زیر پا گذاشتن قانون نیست؟!

مردم مازندران انسان هایی ارزشی، ولایتمدار و معتقدند و همواره در عرصه های مختلف سیاسی و اجتماعی نیز محکم و استوار ایستادگی کردند اما اینکه این معرفت ها دیده نشود کمی کم لطفی و بی مهری است.دور از معرفت است که حداقل خواسته آنان که در واقع انتصاب مدیران بومی و متعهد برای دستگاه های اجرایی و ادارات شهرستان های شان هست نادیده انگاشته شود.

 امیدوارم استاندار مازندران و معاون سیاسی امنیتی استانداری مازندران بر میزان انتصاب های مدیران کل در شهرستانها نیز نظارت کنند و با توجه به شناختی که از هر دو عزیز داریم مطمئنا بار دیگر دغدغه های اهالی رسانه که در واقع به عنوان نمایندگان افکار عمومی از روی دلسوزی قلم می زنند را پیگیری می کنند.

چندی پیش یکی از همکاران رسانه ای در مازندنومه مطلبی نوشت که حدود 90 درصد مدیران فریدون کنار غیربومی هستند!وقتی خواندم که در آن شهرستان90درصد مسوولان بومی نیستند به این نتیجه رسیدم که نیازمند یک عزم جدی هستیم تا توانایی نیروهای بومی در شهرستان های مازندران دیده شود.

 به راستی مدیران کل مازندران در طول یکسال چند بار به ادارات شهرستان های غرب استان سر می زنند؟ هیچ بنا نداریم تلاش و زحمات مدیران استانی را نادیده گرفته یا خدای نکرده بر همت شان چشم بپوشیم ولی این نکته برای مان بی جواب می ماند که چرا با انتصاب مدیران غیر بومی در شهرستان ها کاری می کنند که شاهد رفت و آمد مدیرانی باشیم که حتی حاضر نیست به شهروندان شهر محل مسوولیت خویش این افتخار را بدهند که در همانجا سکنی گزینند و صبح ها وارد شهرستان محل خدمت شده و عصرها نیز به شهر خود باز می گردند.

مطمئنا اهالی خبر و رسانه دغدغه های مهمتر از انتصابات در شهرستانهای خود دارند اما چه دغدغه ای آزار دهنده تر از اینکه مجبور باشی در مقابل سوالات همشهریان تان در خصوص شدت انتصاب مدیران غیر بومی سکوت کنیم.

 مدیر غیر بومی وارد شهرستانی می شود که حتی شاید در طول زندگی خود 2 بار نیز به آن نقطه نرفته باشد و تا با فرهنگ و رفتارهای اجتماعی محل خدمتش آشنایی پیدا کند و با عملکردش مردم را به پذیرش مسوولی غیربومی وادار کند زمان طولانی می گذرد.

 البته مطمئنا تعداد کمی از مدیرن کل-به خاطر مشغله های شان- یادداشت هایی این چنین را مطالعه می کنند ، اما امید داریم این سطور را مسئولان تاثیرگذار استان حداقل از طریق روابط عمومی های شان بخوانند و دیگر شاهد انتصابات احساسی و شتابزده در هیچ کجای مازندران نباشیم.

 این حداقل خواسته مردم است که از بین فرزندان دیارشان اعتماد و اطمینان به همت و دانش آنها مشاهده شود تا شاهد کوچ دسته جمعی مدیران از چند شهر خاص استان نشوند.

 اگر چه در این بین باید همشهری گزینی ها نیز جای شایسته گزینی را نگیرد و در این فضا نیز باید دقت نظر شود تا با تعامل بین مردم و مسوولان شاهد پویایی در خدمات و نشاط در آبادانی باشیم.

 گماردن سرپرست های بی انگیزه در برخی ادارات شهرستان ها موجب بی اعتمادی مردم به دستگاه ها و حتی بی انگیزگی خود مدیر نیز می شود و از همه زیان آورتر خسارتی است که به نیروی انسانی موجود در آن شهرستان می زنیم.

با توجه به درایتی که از سوی استاندار گرانقدر به عنوان نماینده عالی و سیاسی دولت در مازندران و معاون سیاسی و امنیتی ایشان سراغ داریم امید است که دلسوزانه تعداد انتصابات مدیران غیربومی در هر شهرستان را مورد بررسی قرار دهند و میزان این انتصابات که می تواند انگیزه را از نیروهای انسانی توانمند و کاربلد در شهرستانها بگیرد ، مشاهده کنند.

 اگر منصفانه به این مسئله بنگریم می بینیم که در یک شهرستان با جمعیت بالای یکصدهزار نفر انتصاب مدیر برای یک اداره با 10 نیرو ، کار سختی نیست و این کار نیز باید با تدبیر و البته به دور از نگاه های غیرحرفه ای شکل بگیرد و مدیرانی شایسته تربیت کرده تا بعدها در عرصه ملی نیز افتخاری برای مازندران باشند.