استاد زركوب چه خوش نغمه اي خواند،هنرمندي كه خوب نقش خويش را در صحنه زندگي ايفا كرد و تا ابد در يادها مانگار شد. روحش شاد و يادش گرامي ...

روحشان شاد و یادشان گرامی. امید که نام نیک و تعهد و صداقت شان الگوی جامعه ادبی و هنری استان باشد.

خداوند اسفندیار بزرگ را با اولیا و اوصیا محشور گرداند که زرکوب بود منتهی در شعر و نثر و در قلم و طبع و در رسانه ها زرنوشتی می کرد و زر آفرین بود. آرام و بی صدا با قلم کار می کرد و هنر نوشتن را پاس می داشت و خود را حرام نمی کرد و وجدان خویش را در معرض بدهکاری قرار نمی داد و با هم دوست بود و دنیایی از مهر و محبت را نثار همه می کرد.
زرکوب ارزش هایی به قیمت زر را در اندیشه جوانان و جامعه وارد می کرد و برای همه غصه می خورد و غمخوار همه بود و از رشد و پیشرفت افراد لذت می برد و در ارائه دانش به افراد حسادت نمی ورزید و برای بیشتر داشتن های مادی با هیچکس نمی جنگید. خباثت و لئامت از روح لطیفش دور بود و لطف و صفا و عشق و مهربانی با روحش عجین.
وجودش درس آموز و غیبتش غصه آفرین و باید که آرزوهایش را جوانترها و بازماندگان تعقیب کنند و زنده بودن افکار او را به رخ بکشند. آنهایی که در دانشگاهها برای کنار زدن یاران خویش از همه ابزارها و افراد و قدرت ها استفاده م کنند تا به جیفه دنیایی برسند و سر رفیق را زیر آب می کنند و حقش را له می سازند و هر اقدام ناجوانمردانه ای را برای به در کردن رفیق مجاز می دانند، از اسفندیار بیاموزند که با مخالفانش هم از پدر مهربانتر بود.
بالاترین جایگاه را از خداوند برایش در روزگار استرحام آرزومندم و به خاندان ایشان تسلیت و تعزیت عرض می نمایم.

روحش شاد خدا رحمت کند

ای