تعداد بازدید: 1981

توصیه به دیگران 2

پنجشنبه 21 شهريور 1392-22:7

حال خونین دلان که گوید باز

نامه یک فیلمساز به استاندار جدید مازندران/ نمی دانم آخرین بار کی به سینما رفته اید یا چه جنسی از سینما را دوست دارید؟ اما حال سینمای هزار رنگ ما امروز خاکستری است و آهسته نفس می کشد/ آمدن تان مبارک آقای استاندار ! اما هنر کنید و مدیران فرهنگی لایق را با نظر هنرمندان و فرهیختگان بر مسند دستگاه های فرهنگی استان بگمارید.


مازندنومه:آن چه در پی می آید، نامه مهدی قربان پور-پایه گذار جشنواره فیلم وارش و عضو انجمن مستند سازان خانه سینمای ایران- است که خطاب به ربیع فلاح-استاندار مازندران-نوشته شده است.نامه حاوی دغدغه های این فیلمساز مطرح کشور است. قربان پور چنین نوشته:

جناب آقای دکتر فلاح، استاندار محترم مازندران

سلام

خوشحالیم در روزهایی پا به مازندران گذاشتید که در تقویم ایران به عنوان روز ملی سینما نامگذاری شده است؛ سینمایی که دستاورد سال ها تلاش هنرمندان این سرزمین است.

نیک می دانید مازندران سرزمینی است که بخشی از تاریخ سینمای ایران با آن پیوند خورده است . سینماگرانی چون خسرو سینایی، ابراهیم مختاری، محمد علی سجادی وده ها سینماگر ممتاز عرصه فیلم مستند، کوتاه و پویانمایی که امروز سینمای ایران به این نام ها می بالد.

نمی دانم آخرین بار کی به سینما رفته اید یا چه جنسی از سینما را دوست دارید؟ اما حال سینمای هزار رنگ ما امروز خاکستری است و آهسته نفس می کشد.

امیدوارم با آمدن تان پرده های نقره ای سینما را در استان جان ببخشید و شاهد شکوفایی سالن های سینما و مجامع فرهنگی و هنری در مازندران باشیم.

آقای استاندار! سال 78 درست در روز ملی سینما با تلاش جمعی جوان جشنواره ای سینمایی را بنیان نهادیم که نامش شد "وارش" و سال ها بعد کم کم به خاموشی رفت و این روزها ناخوش احوال است ... امیدواریم شما طبیب این بیمار نیمه جان باشید و برای احیای گذشته جان دار آن بکوشید.

حال خونین دلان که گوید باز / وز فلک خون خم که جوید باز

و 21 شهریور روز ملی سینماست. این روزها 113 سال از عمر سینمای ایران می گذرد. مازندران 50 سینماگر حرفه ای دارد و ده ها فیلمساز مستعد که نسل بعدی سینمای ایران خواهند بود.

امیدواریم سال بعد به همت شما روز سینما در زیر یک سقف و شاهد بزرگداشت این روز تاریخی باشیم.

و در آخر آمدن تان مبارک آقای استاندار ! اما هنر کنید و مدیران فرهنگی لایق را با نظر هنرمندان و فرهیختگان بر مسند دستگاه های فرهنگی استان بگمارید. جشنواره ها و مجامع فرهنگی را احیا کنید تا رخوت از این سرزمین فرهنگی رخت بربندد و شادمانی افزون شود.

دولت امید و اعتدال دولتی است فرهنگی و ما به تحقق شعارهای رئیس جمهوری محترم چشم دوخته ایم.

فکر بد آن فکر بد را می چرد / فکر خوش دیگر خوشی ها می خرد

مستدام باشید

ایمیل نویسنده: (ghorbanpour.mehdi@gmail.com)


  • خبرنگار.عکاسپاسخ به این دیدگاه 0 0
    شنبه 23 شهريور 1392-0:0

    آقای م.ک به نظر حرفهای ایشان کلی تر ازآن چیزیست که مد نظر شماست یا خدای ناکرده شخص خاصی را مورد خطاب قرار داده اند یا منفعتی برای کسی در کار باشد .قطعا شما آن دوره ای که ایشان مدیریت داشته را ندیده اید ....حرفهای شما نشان از تعصب شخصی به آقای طاهرپور دارد نه جامع نگری به یک اتفاق مهمی که سالها زبانزد خاص و عام بود

    دوره ای اول تا چهارم دوره باشکوهی بود کافی است یکبار با آگاهی نسبت به گذشته قضاوت کنید .برای شما آرزوی توفیق دارم

    • یک استاد سینما جوان پاسخ به این دیدگاه 0 0
      شنبه 23 شهريور 1392-0:0

      به عنوان کسی که از سالها پیش در انجمن سینما جوان بوده و همچنان به عنوان استاد در ان مشغول بوده ام می توان بگویم آقای طاهرپور انسان شریفی است اما نه سابقه مدیریتی مناسبی داشتند نه در جشنواره وارش توانسته اند آن مجموعه را خوب اداره کنند و نه کار مفید در بحث اجرایی انجام داده اند .

      • شنبه 23 شهريور 1392-0:0

        ... جناب قربان پور جشنواره وارش اگر مدیریت خوبی میشد امروز خاموش نبود .... وارش فقط زمان طاهرپور معتبر بود و هست

        • جمعه 22 شهريور 1392-0:0

          آقای قربان پور...شروع شد حضورتان!!

          • جمعه 22 شهريور 1392-0:0

            آقای غلامعلی رنجبر

            استاد معظم دانشگاه

            مصداق بارز «...» شما هستید.

            به دنبال جنگ نرم باشید.

            • غلامعلی رنجبرپاسخ به این دیدگاه 0 3
              جمعه 22 شهريور 1392-0:0

              من دستی در هنر سینما نداشته و ادعایی در این رابطه ندارم ولی عرضه عرض تبریک گفتن به مناسبت 21 شهریور -روز سینما- را به اهالی سینما دارم و با تمام وجود به این اهالی تبریک عرض می کنم.

              البته با این توضیح که سینما امروزه مهمترین وسیله برای اعمال جنگ نرم از طرف دشمن محسوب می شود و این از تعداد رسانه های دیداری دیجیتالی که به صورت فول اچ - دی در فضای کشور پخش می شود و محصولات تولیدی سینماگران آن سوی آب را پخش کرده و اذهان مردم و جوانان ما را به سمت خود جلب می کند و با استفاده از سه عنصر اصلی سکس و کذب و خشونت تمام فضای ذهنی جوانان و میانسالان و حتی بچه های ما را اشغال کرده وظیفه سینماگران داخلی برای مقابله با این هجمه و شبیخون فرهنگی استکبار صد چندان می شود.

              برخی از وادادگان و دلدادگان به فرهنگ مبتذل غرب و تسلیم شدگان در برابر دنیای سکس و سر فرود آوردگان در برابر ثروت و دست بالا بردگان در برابر خشونت از جمع نجیب سینماگران ما ضربه های هولناکی به حیثیت و شخصیت سینمای ما زده اند و تعدادی هم با بستن و تحجر و نقد و تندروی های بیجا نوعی بیقراری و انزجار را در مردم بر علیه سینماگران ما دامن زدند و هر دو اینها به مثابه دو لبه قیچی به نفع ابتذال غرب پادوگری کردند. هوشمندی سینماگران و بازسازی شخصیت سینمای ایران کهکترین آمال و آرزوی هنرمندان این عرصه است.

              افرادی مانند ه.ت. که منتهی الآمال ایشان خوابیدن در ملاء عام و جلوی دوربین با نامحرم در زیر یک رختخواب بود و اینکه برخی هنوز آرزوی راحت لخت شدن در برابر دوربین را در سر دارند و همانند گلشیفته ها شیفته فرصتی برای نمایش تن به جای هنر هستند، جزء خسارت های بزرگ فرهنگی در عرصه سینمای ایران است و اینکه سوژه های فیلمنامه نویسان ما در بسیار موارد از جذابیت کافی برخوردار نیست و فرار جمعیت علاقمند از سینما را باعث شده و بسیاری را به سمت انتخاب کانالهای خارجی به عنوان انتخاب اول هدایت کرده است از نقاط ضعف و کم کاری های سینمای ایران است. مهارت در فیلمبرداری و نقطه ضعف های بازیگری و لرزش ها و کم استفاده کردن از قدرت تکنولوژی در ساخت فیلمهای فاخر و هزینه های کمر شکن تهیه فیلم و استقبال کم از سرمایه گذاری در عرصه ساخت فضای سینمایی مناسب و جدید و ... بیش از مقاومت های اجتماعی به محتوا و شکل عمل سینماگران مربوط می شود.

              فرافکنی و دیگران را مقصر پنداشتن مسئله ای را حل نمی کند و مشکل لاینحل بدون راه حل باقی می ماند. باید فکر کرد چگونه می توان از بروز و ظهور پدیده های زشت در سینمای ایران جلوگیری کرد؟ چگونه می توان پدیده های جدید بازیگری و ... را در سینمای ایران به وجود آورد؟ چگونه می توان بازار فیلمهای معنوی و تاثیرگذار ایرانی را در سطح جهان با اقتصادی قوی ایجاد کرد؟ چگونه می توان قدرت نرمی از فیلم های ایرانی تولید کرد؟ چگونه می توان بار روانی فعالیت های شبکه های فارسی زبان را معکوس نمود و از راه فیلم های ساخت داخل در مردم آنسوی آب ها و در جوانان و طرفداران فیلم و سینمای داخل کشور آرزو و تمایل و کشش و میل ایجاد نمود؟ اینجا است که اهالی سینما به جای تقابل با همدیگر و توسعه اختلافات عجیب و غریبی که در بین آنها حاکم شده به سمت اتحاد و اتخاذ روش های وحدت گرایانه و اصولی وسازنده و تولید پدیده ای به نام سینمای دینی و فرهنگی مبتنی بر هنجارهای جهانی و اسلامی و انسانی متمایل شوند. از مداخله در امور غیر عذرخواه هستم با عرض تبریک مجدد.

              غلامعلی رنجبر، عضو هیات علمی دانشگاه


              ©2013 APG.ir